Milana — หนึ่งเดียวไม่มีใครเหมือน

ผมโทรหา Milana โดยไม่ได้คาดหวังอะไรมากไปกว่าการได้คุยกัน เธอรับสายเร็วมาก และตอนที่แผนของผมเปลี่ยน เธอก็รับมือกับทุกการเปลี่ยนแปลงอย่างใจเย็น พอตกลงเวลากันได้จริง ๆ ผมก็ตั้งตารอที่จะได้เจอเธอแล้ว

ผมได้ยินเสียงเธอก่อนที่จะเห็นตัว เสียงส้นสูงดังเป็นจังหวะตัดผ่านล็อบบี้ ใกล้เข้ามาทุกก้าว แล้วเธอก็ปรากฏตัว ในชุดสีดำ และผมรู้ทันทีว่านี่แหละคือผู้หญิงที่ผมรออยู่

ประตูลิฟต์ปิดลง และความประหม่าของผมก็พุ่งขึ้นตาม ดูเหมือน Milana จะสังเกตเห็น เธอทำให้พื้นที่แคบ ๆ นั้นอบอุ่นขึ้น ถามว่าผมมาจากไหน แล้วพาบทสนทนาเข้าเรื่องการเมือง ซึ่งเป็นหัวข้อโปรดของผม คุยกันลื่นไหลจนผมลืมไปเลยว่าลิฟต์ขึ้นถึงไหนแล้ว ถ้าคืนนั้นเราเอาแต่คุยกันทั้งคืน ผมว่าผมก็คงกลับบ้านอย่างมีความสุขอยู่ดี

ผมไม่รู้เลยว่าเธอชอบผู้ชายขี้อาย
ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน ความประหม่าของผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของเคมีระหว่างเรา บทสนทนาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความใกล้ชิดแบบเงียบ ๆ แล้วเราก็อาบน้ำด้วยกัน ผมแปลกใจตัวเองที่อยู่กับช่วงเวลานั้นได้ แทนที่จะถอยกลับเข้าไปในความขี้อาย ผมรู้สึกตื่นเต้น แต่ก็มั่นคงกว่าที่คิด และพร้อมจะรับทุกอย่างที่เข้ามามากขึ้น

หลังจากนั้น เธอชวนผมไปที่กลางเตียง ทั้งห้องเหมือนจะสงบลงรอบตัวเรา Milana เป็นฝ่ายนำอย่างเป็นธรรมชาติจนผมปล่อยวางความประหม่าและเชื่อใจในช่วงเวลานั้นได้ง่าย ๆ สิ่งที่ติดอยู่ในใจผมมากที่สุดไม่ใช่รายละเอียดใดรายละเอียดหนึ่ง แต่เป็นความรู้สึกว่าได้รับการต้อนรับ ค่ำคืนที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากคำพูดเป็นความเงียบ จากความไม่แน่ใจเป็นความสบายใจ จากการพบกันโดยบังเอิญกลายเป็นอะไรบางอย่างที่รู้สึกเหมือนเป็นโลกส่วนตัวของเราเอง อยู่ชั่วขณะหนึ่ง