Милана — цор ганц

Би Миланаруу зүгээр л яриа өрнүүлэх л бодолтой залгасан юм. Тэр хурдан хариулсан бөгөөд миний төлөвлөгөө өөрчлөгдөхөд болгоныг нь тэвчээртэйгээр хүлээж авлаа. Эцэст нь цагаа тохирох үед би түүнтэй уулзахыг аль хэдийн тэсэн ядан хүлээж байв.

Би түүнийг харахаасаа өмнө сонссон: хөлийн өсгийний жигд чагнаан лоббиг хөндлөн гулд, алхам тутамд ойртсоор. Тэгээд тэр хар хувцастай гарч ирэхэд, энэ бол миний хүлээж байсан эмэгтэй гэдгийг би тэр дороо мэдсэн.

Цахилгаан шатны хаалга хаагдаж, миний сэтгэл хөдлөл ч түүнтэй хамт өсөв. Милана үүнийг анзаарсан бололтой. Тэр тэр жижигхэн орон зайг илүү дулаахан болгож, намайг хаанаас ирснийг асууж, яриаг улс төр рүү — миний хамгийн дуртай сэдэв рүү — чиглүүллээ. Яриа маш жам ёсоороо өрнөснөөс болоод би явж байгаагаа ч мартчихаж. Хэрэв бид бүхэл үдшийг зүгээр ярьж өнгөрөөсөн ч би аз жаргалтай явах байсан байх.

Тэр ичимхий эрчүүдэд дуртай гэдгийг би мэдээгүй л байж.
Хаа нэгтээ замдаа миний сандрал хоёрын хоорондох химийн нэг хэсэг болж хувирсан. Яриа илүү нам гүм дотносол руу шилжиж, бид хамт шүршүүрт орлоо. Ичимхий байдал руугаа ухарч орохын оронд тэр мөчид бүрэн оролцож чадсандаа би өөрийгөө гайхшрууллаа. Би сандарч байсан ч бодсоноосоо илүү тогтуун, тохиолдож буй мөчийг хүлээн авахад илүү бэлэн байлаа.

Дараа нь тэр намайг орны төв рүү урив. Өрөө бидний эргэн тойронд тайвширсан мэт. Милана ийм амархнаар тэргүүлж авсан тул миний сандрал арилж, тэр мөчид итгэх нь амархан болов. Надад хамгийн их үлдсэн зүйл бол ямар нэг тодорхой нарийн ширийн зүйл биш, харин хүлээн зөвшөөрөгдөж буй мэдрэмж: үдшийн үгнээс нам гүм рүү, тодорхойгүй байдлаас тав тух руу, санамсаргүй уулзалтаас бага зэрэг хугацаанд өөрийн гэсэн хувийн ертөнц мэт санагдах зүйл рүү аажуухан шилжсэн нь.